درمیانبُر
مرگ
سوسن
احمدگلی
جایی
برای گامهای
تند جوانی
نیست
این
جا
میان
شادمانی
پژمرده در پشت
نگاه تنگ پنجرهها
این
آفتاب طوسی
مغموم
با
زبان استعارهی
ابرهای خنثی
لبخندی
خشکیده
برگوشهی لب
اشکی
باز کرده راه
بر
روی جرم سنگین
ماسیده بر
صورت شب
آواره
لحظههای
زندگی در میانبُر
مرگ
این
خستگی
ازسیاهی
بیانتها
از
پلههای
ناامید تنها
به سوی بام
این
رگهای خونی
تهی
و
آسمانی که مرا
همیشه از خود
بیزار میکند